يک نفر مي آيد ديگري ميرود و چرخهء آمد و رفت تکرار و تکرار ميشود آري بايد رفت و آري بايد دل نداد و اين شايد قانوني است که فراموشي و شايد ترس از جاودانگي آن را وضع کرده بايد مسافر بود و سفر کرد و هجرت را تکرار و تکرار و تکرار کرد.... داستان آمد و رفت که شايد اسمش زندگي است را دوره کرد ، آموخت و ياد داد آه از اين قانون ..................آه از اين داستان قانون ...... من به قانون شکني محکومم...و تبعيدبه مجازم نفرين به دادگاه تو .... نفرين به دادگاه من چه بيهوده است انتظار ديروز را در فردا کشيدن... بودن من درد نيست من از بيهوده بودن سخت دلگيرم........

                                                    اين اخرين اپ اين بلاگ بود ...

                                                          التماس دعا

پريشان     پشيمان    سر در گريبان    همانند غريبان   و به رسم بي نصيبان  ناله مي آيد    چه ناله جان سوزي اين ناله از دل آلوده من است که سر ميدهد و مي گويد :

نمي دانم چرا امشب اسمان دلم تاريک است"حتي يک ستاره نمي درخشد"فقط اين

تنهاييم است که خود را تحمل مي کندو خودش با خودش حرف مي زند ناله مي زند و

به درد دل هاي خودش گوش مي کند و فقط اين قطراط اشک است که از چشمانم نم

نم مي بارد و همچون الماس سو سو مي کند بله اين چشمانم است که ستاره شبم

شده و نور بر دل تاريکم مي تاباندو اگر همين نباشد هيچ...

نمي دانم چرا خرابم الودگي مرا از پاي در اورده و شرمندگي بيچاره ام کرده نه رو دارم برگردم

و نه مي خواهم که بروم مانده ام بين دو راه که چه کنم ؟؟؟

            نمي دانم چرا کم رنگ شده ام"از اصلم غافل شده ام و هيچ نمي دانم که چه کنم ؟

نمي دانم چرا باز باران نمي بارد و چرا باز سبزه ها سر بر نمي اورند و چرا هميشه خزان است

مگر بهاري وجود ندارد؟ چرا هميشه اب ها گل الودند و بعضي از ماهي گير ها اماده...نمي دانم

چرا کوه ها و در يا ها و جنگل ها و بيابان ها ديگر با من حرف نمي زنند!شايد قهر کرده اند و شايد

من با انها قهر کرده ام...

                                                    نمي دانم...

نمي دانم چرا نفسهايم به شماره افتاده اند و اهنگ رفتن مي زنند و نمي دانم که چرا دلتنگ رفتنم

                                          بله ...همين است... حالا فهميدم!..!

                                                دلتنگ رفتنم....................

 لينک دانلود سربندهاي فراموش شده
         شهداي طلائيه.

                                                                                     عجّلوا بالصلوة

مثل اينکه شش ماهه دنيا آمده بود.حرف مي زد با عجله، غذا مي خورد با عجله، راه مي رفت مي خواست بدود و نماز ميخواند به همين ترتيب.

 امام جماعت ما بود. اذان، اقامه را که مي گفتند با عجلوا بالصلوة دوم قامت بسته بود. قبل از اينکه تکبير بگويد سرش را بر مي گرداند رو به

نمازگزاران و مي گفت: من نماز تند مي خوانم، بجنبيد عقب نمانيد. راه بيفتم رفته ام، پشت سرم را هم نگاه نمي کنم، بين راه نگه نمي دارم و

 تو راهي هم سوار نمي کنم...
                                                                           

                          از کتاب فرهنگ جبهه جلد سوم (شوخ طبعي ها) نوشته سيد مهدي فهيمي

ديروز الو!الو!يا حسين.انجا جبهه است؟

؟امروز شماره مورد نظر در دسترس نمي باشد.عشق بي پاسخ the mobile set is off